Header FTCKOTTEN

Wi’j zit lekker in ‘t naojaorszunnekenop ’t terras bi’j Marco en Marion achter een flink glasnattigheid. Op ’t wiedste punt van d’n tocht van vandaage zei Ramon: “A’w terugge bunt bí’j de Lindebeumer kö’w d’r wal eene drinken, want bi’j uns is d’n kleinen Job geboren.” ‘t is een prachtigen naozommerdag, dus dat laote wi’j uns gin twee keere zeggen en bovvendien, bi’j een vereniging waor d’n gemiddelden laeftied van de leden bovven de vieftig ligt, is de geboorte van een kind ècht wal iets dat e’vierd mag word’n.

De zon scheen mooi op deze zondagmorgen. Langzaam kwamen de renners één voor één aangereden bij de Lindeboom. En zoals elke zondagmorgen kwam de vraag: “Hoe gaan we fietsen?”. En zoals elke keer: “Over de weg.” hahaha…

Bi’j de Lindebeumer kö’j fijn zitten, zeker as ’t boeten règent en waeit en as binnen een buffet klaor steet met breudjes, eiere, koffie en nog völle meer. Zo’n 25 leden van FTC Kotten waren deur ’t hondenweer naor Marco en Marjon e’kommene umme eerst samen te èten en dan de openingsrit van ’t wegseizoen te fietsen. 

’t Bestuur had op de vergadering belovved dat d’r een gezamelijken tocht van zo’n 50 kilometer e’maakt ging word’n. Maor toen iedereene lekker an ’t ontbijt zat, had gin mense haost umme op de fietse te kroepen. De laatste roddels oet Kotten word’n nog ens deur e’nommene, d’r word’n nog maor weer ens een köpken koffie e’ haald en hoewel iedereene ’t oranje-bauw-witte clubtenue an had, was d’r niemand den naor boeten wol. Deur ’t raam zag i’j d’n règen zowat

‘t Weggesken slingert onder beume deur ’t greune landschap. ’t Blad is greun, de weidens bunt greun, d’n wegbarm is greun en ’t zaod is greun en ‘t kump al in de aore. Soms fiets i’j deur een golf van de lekkere locht van bleuiende garste of rogge. De zunne is ook dissen aovond al flink an ‘t zakken en een tröpken renners van FTC Kotten fietst achter ’t Zwilbrock. De kettens van de fietsen snort ovver de tandraa en de lauwe wind soest langs ’t haor op de beene van de kearls. Dit is fietsen zoals fietsen bedoeld is.

Midden op d’n kruusing van zandwège staot Jan en ikke mekaare op een motterigen zundagmorgen an te kiekene. Wi’j bunt achter in Raotum de grenze ovver e’fietst, ton nog en paar kaere links en rechts, maor noo bu’w toch de weg kwiet. “Waor mo’w hen?”, vraog ik. “Jao, zeg i’j ’t maor, ik hebbe de brille beslaagene.” is ’t antwoord. Ik kieke glazig in d’n mot, maor teggenswaordig kö’j a’j “van ’t padje af” bunt, gelukkig op d’n telefoon kieken waor of i’j hen mot. Met miene kolde vingere haal ik d’n telefoon oet ’t zeksken op miene rugge. “Welkom in Duitsland. Fijne reis gehad?” En wieter zeg d’n telefoon niks anders dan: „Geen bereik“.